Pierwszy rodzaj potencjału 'V' ma jedno główne minimum dla Φ = 0 i jest symetryczny względem tego minimum. Jest to stan fizycznej próżni i do niego spontanicznie dąży pole Φ. Drugi rodzaj potencjału ma dla Φ = 0 minimum niewłaściwe (zwane stanem fałszywej próżni), zaś dwa główne minima (obliczone z ∂V(Φ)/∂Φ = 0) wypadają dla Φ = ± η = ± κ/2√(λ). Potencjał V(Φ) nie jest jednak symetryczny względem głównego minimum. Gdy spontanicznie dąży do jego osiągnięcia, to wartość pola dąży do η. W tym stanie najniższej energii — w stanie właściwej próżni — w którym także Φ,ν = 0, równanie (6) dla pola Ψ będzie:
Uogólnienie przytoczonego przykładu na inne typy pól Ψ (4-wektorowe, spinorowe) w tym także na pola zespolone nie nastręcza większych problemów. Także uwzględnienie różnych typów oddziaływań związanych z różnymi grupami symetrii jest w pełni możliwe. Odpowiednio zmodyfikuje się tylko formuła na pochodną kowariantną:
Ψ = 0. (
2
Φ,μ - (Ji)ΦΨμi
SU(2). Dobierając odpowiednio potencjał pola Higgsa udało się „umasowić” trzy pola odpowiadające bozonom W+, W–, Z0, pozostawiając bezmasowym pole elektromagnetyczne i jego kwanty — fotony γ. Mechanizm Higgsa stosuje się także w teoriach dających masę także innym podstawowym składnikom materii — kwarkom i leptonom. Poszukuje się natomiast usilnie samych bozonów Higgsa — kwantów pola Φ — nie wiadomo jednak, jak duża jest ich masa. Trudności doświadczalne sugerują, że powinna być spora, przynajmniej kilkaset, a może i kilka tysięcy GeV. Ewentualne znalezienie tych bozonów byłoby wielkim sukcesem teorii.
