Milisekundowy pulsar
Obiekt 4C21.53 był przez szereg lat celem licznych badań. Próbowano przede wszystkim wyjaśnić, czy jest to pulsar czy też obiekt zupełnie nowego typu. Pierwsza hipoteza potwierdzona została podczas wykonanych we wrześniu i listopadzie 1982 w obserwatorium Arecibo obserwacji, przeprowadzonych na częstotliwościach 430 i 1400 MHz. W ich trakcie odkryto pulsar o najkrótszym znanym okresie, równym 1,558 ms. Położenie pulsara odpowiada położeniu zachodniego, bardziej zwartego składnika źródła 4C21.53. Współrzędne pulsara określono za pomocą instalacji VLA: α = 19h37m28,72s, δ = 21°28'01,3'' (1950.0), stąd nadane mu oznaczenie 1937+214. Odległość do niego oceniono na 2500 parseków. Średni profil składa się z impulsu głównego oraz opóźnionego o około 180° międzyimpulsu. Impuls ma szerokość nie przekraczającą około 8% okresu. Jego profil obserwowany na obu wymienionych częstotliwościach jest bardzo podobny. Ogromna częstotliwość rotacji pulsara, równa 642 Hz, jest zbliżona do maksymalnie możliwej dla gwiazdy neutronowej wielkości 2000 Hz. Ponieważ w pobliżu 1937+214 nie znaleziono promieniującej synchrotronowo otoczki, ani żadnych resztek wybuchu, który mógł doprowadzić do powstania pulsara, sugeruje się, że może on być względnie stary. Oczekuje się też odkrycia pulsacji w zakresie optycznym, analogicznie do pulsara w mgławicy Krab. Zdaniem autorów cytowanej niżej pracy, otaczający pulsar obszar HII jest z nim fizycznie związany, a źródłem jonizacji jest gwiazda tworząca z pulsarem układ podwójny. Prace nad identyfikacją optyczną 1937+214 przeprowadzono za pomocą 1-metrowego teleskopu obserwatorium Licka, sprzężonego z detektorem CCD. Doprowadziły one do odkrycia czerwonego obiektu o m = 20 ± 1 mag., nie występującego w Atlasie Palomarskim, a znajdującego się w gramicach ±1 sek łuku od położenia pulsara wyznaczonego metodami radioastronomicznymi. Podczas tych obserwacji ponownie nie udało się odkryć śladów otoczki, która mogłaby być resztką macierzystego obiektu pulsara. Jego niezwykły charakter był jednym z głównych tematów sympozjum poświęconego astrofizyce relatywistycznej, które odbyło się 25 grudnia 1982 w Teksasie. Mówiono na nim o ostatnich pracach nad wyznaczeniem zmiany okresu 1937+214. Okazała się ona wyjątkowo mała i wynosi tylko 1,26 · 10–19 s/s. Cechą charakterystyczną tego pulsara jest więc nie tylko ogromna prędkość wirowania ale również niezwykle mała strata energii. Na sympozjum zaproponowano hipotezę, według której 1937+214 i trzy znane pulsary występujące w układach podwójnych tworzą nową, trzecią klasę pulsarów. Dwie dotąd wydzielone to pulsary radiowe i rentgenowskie. Obiekty nowego typu wykazują cechy właściwe pulsarom z obu dotąd znanych klas. Sugeruje się, że pulsat trzeciego typu ma początkowo charakter wyłącznie radiowy i powstaje w układzie podwójnym, bez wybuchu supernowej, w nieznany na razie sposób. W dalszym ciągu ewolucji tych obiektów zachodzi akrecja materii z układu, wiodąca do powstania dysku wokół gwiazdy neutronowej. Od tego momentu obiekt zaczyna wykazywać cechy pulsara rentgenowskiego. Niewielką stratę energii tłumaczy się słabym polem magnetycznym gwiazdy neutronowej.
Wg Nature, 1982, 300, 615 i 618