Pierwszy atlas komet

W 1531 roku astronomowie europejscy stwierdzili, że warkocze komet są zawsze skierowane od Słońca w przeciwną stronę. Astronomowie chińscy wiedzieli już o tym 900 lat wcześniej, a jeszcze przedtem rozróżnili trzy podstawowe typy warkoczy kometarnych. Wiadomości o 29 różnych kometach zawiera tzw. Jedwabna Księga Mawangdui pochodząca z 168 roku p.n.e., znaleziona w grobowcu Han niedaleko od Czangsza w prowincji Hunan (Chiny). Księga ta jest kopią oryginału pochodzącego z czwartego wieku p.n.e. Zawiera ona około 250 rysunków z podpisami, w tym 29 związanych z kometami, z czego 27 jest dobrej jakości. Poza ukazaniem pospolitych form warkocza (krótki pyłowy, długi, szeroki pyłowy, gazowy) księga zawiera także rysunek (prawdopodobnie „antywarko-cza” (krótkiego „ostrza” skierowanego w kierunku Słońca). Na wymienionych rysunkach można także rozpoznać kilka rodzajów głów kometarnych. Tak więc dokument ten, liczący sobie 22 wieki, jest najstarszym na świecie atlasem komet.

Wg Sky and Telescope, 1934, 68, 203