Neutrina słoneczne

W związku z obserwowanym deficytem neutrin pochodzenia słonecznego polegającym na tym, że rejestrowany strumień neutrin jest mniejszy od przewidywanego teoretycznie, F. E. Close [1] zanalizował raz jeszcze dwa możliwe wyjaśnienia tego fenomenu. Pierwsze tłumaczy deficyt malejącym tempem wydzielania energii jądrowej we wnętrzu Słońca, co znajdować by miało odbicie w zmniejszonym strumieniu neutrinowym. Dopiero po upływie setek lub tysięcy lat zwolnienie procesów termojądrowych odbiłoby się na promieniowaniu zewnętrznych warstw Słońca. Druga hipoteza wiąże mniejszy od spodziewanego strumień neutrin z niezerową masą tej cząstki. Trzy znane obecnie rodzaje neutrino — elektrone, mionowe i tau, mogą być jak się obecnie przypuszcza trzema postaciami tej samej cząstki [2]. Nieustanne oscylacje między nimi mogą powodować, że wypromieniowane przez Słońce neutrino elektronowe może dotrzeć do Ziemi w formie, na przykład, mionowej. Jeśli masy poszczególnych postaci neutrino różnią się między sobą, wtedy sumaryczny strumień tych cząteczek, mierzony na Ziemi, może być mniejszy od strumienia opuszczającego Słońce. Close zaproponował obserwacyjny test tej hipotezy, wykorzystujący zmienną w trakcie roku odległość Ziemi od Słońca, co spowodować by mogło zmiany natężenia obserwowanego strumienia neutrin.

[1] Close F. E., Nature, 1980, 284, 507.

[2] Urania, 1981, nr 5, 145.