Rozmiary księżyców Urana
Wszelkie oceny rozmiarów księżyców Urana, widocznych przez największe teleskopy tylko w postaci świetlnych punktów, opierały się jak dotąd na bardzo niepewnych podstawach. Dopiero niedawno R. Hamilton Brown, Dale P. Cruishank i David Morrison używając trzymetrowego teleskopu na Mauna Kea (Hawaje) określili pierwsze wiarygodne wartości średnic tych księżyców porównując jasności tych obiektów zmierzone w podczerwieni z jasnościami wizualnymi. Pomiarami zostały objęte wszystkie księżyce Urana z wyjątkiem Mirandy. Otrzymano następujące wartości średnic i albedo:
| Księżyc | Średnica | Albedo |
| Ariel | 1330 km | 0,30 |
| Umbriel | 1110 km | 0,19 |
| Titania | 1600 km | 0,23 |
| Oberon | 1630 km | 0,18 |
Niepewności wynoszą przeciętnie około 9% dla średnic i około 18% dla albedo. Nowe pomiary dają niższe albeda i większe średnice, niż wcześniej uważano. Rozmiary księżyców Urana są porównywalne z rozmiarami dużych, lodowych księżyców Saturna (szczególnie Rhei), lecz prawdopodobnie ich powierzchnie są pokryte ciemniejszym materiałem. Podobne pomiary wykonane dla Trytona, księżyca Neptuna, dały wartość średnicy równą 3200±400 km, natomiast dla Plutona nie więcej niż 3000 km. Tak więc, największymi księżycami w Systemie Słonecznym pozostają Ganimedes (5276 km), następnie Tytan (5150 km) i Kallisto (4820 km).
Wg Sky and Teiescope, 1982, 64, 227.