Zderzenia między galaktykami
W referowanej pracy przedstawiono rezultaty komputerowego modelowania numerycznego procesów oddziaływania grawitacyjnego, a następnie zderzania się dwóch galaktyk. Każda z modelowych galaktyk składała się z Nd gwiazd dysku z wykładniczą gęstością powierzchniową rozkładu oraz Nh gwiazd halo, z gęstością przestrzenną proporcjonalną do r–2. Analizując 28 modeli z Nd = Nh = 100 otrzymano kryteria „zlewania się” galaktyk w jeden układ w zależności od względnej prędkości i odległości między centrami galaktyk w perycentrum orbity względnej. Badano też 12 przypadków parabolicznego spotkania galaktyk z Nd = Nh = 250, przy różnych względnych orientacjach spinów galaktyk. Analiza morfologiczna powstających w rezultacie spotkań obiektów wykazała, że w większości przypadków otrzymuje się spłaszczone sferoidy, chociaż zdarzają się też twory silnie wydłużone (przy czołowych zderzeniach galaktyk), a także elipsoidy trójosiowe z rozległymi otoczkami. W artykule przedstawiono przykłady profili gęstości, krzywych prędkości rotacji i dyspersji prędkości, charakteryzujące obiekty powstające w rezultacie spotkań między dwiema galaktykami. Podczas „zlewania się” galaktyk około 6% gwiazd ulega rozproszeniu w przestrzeni, przy czym unoszą one aż około 20% całkowitego momentu pędu. Autorzy artykułu podkreślają podobieństwo zasadniczych cech powstających obiektów z jasnymi galaktykami eliptycznymi. Duża część galaktyk typu E (oprócz karłowatych) mogła ich zdaniem powstać w rezultacie kolizji międzygalaktycznych.
Wg Astrophys. J., 1982, 259, 103